جریان با زبری نسبی متوسط (نسبت ارتفاع زبری به عمق جریان بزرگتر از 1/80 و کوچکتر از 1/5) در رودخانه های کوهستانی دیده می شود. با وجود مطالعات فراوان، شکل پروفیل سرعت طولی در عمق برای این نوع جریان ناشناخته باقی مانده است. در مطالعه حاضر، سرعت لحظه ای جریان در یک کانال مستطیلی روباز با بستر زبر به روش سرعت سنجی تصویری ذرات اندازه گیری شد. به منظور تحلیل نتایج از روش متوسط گیری دوگانه (متوسط گیری مقادیر لحظه ای سرعت در زمان و در یک صفحه نازک موازی با بستر کانال) بهره برده شد. مشاهده شد که در نزدیکی بستر، بردارهای سرعت به شدت در مکان تغییر می نماید، لذا نمی توان رفتار مشخصی را بدون متوسط گیری مکانی برای این سرعت در نظر گرفت. همچنین بررسی ها نشان داد که مقادیر متوسط دوگانه سرعت نسبت به متوسط گیری زمانی-مکانی یا مکانی-زمانی حساس نبوده و می توان بدون توجه به اولویت متوسط گیری زمانی و یا مکانی مقادیر متوسط دوگانه را حساب کرد. به منظور بررسی پروفیل سرعت جریان از سه رویکرد پروفیل لگاریتمی، پروفیل خطی و نیز معادله لایه اختلاطی بهره برده شد. بررسی ها نشان داد که با وجود تطابق نسبی هر سه دیدگاه، پروفیل لگاریتمی، به جهت بهره گیری از یک پشتوانه تیوری مستحکم و تطبیق مناسب با نتایج آزمایشگاهی، مناسب-ترین دیدگاه برای این نوع جریان می باشد. البته در این دیدگاه ثابت ون-کارمن و ثابت انتگرال گیری معادله لگاریتمی با زبری نسبی تغییر می-نمایند. براین اساس توصیه می گردد در مطالعات آتی از این رویکرد جهت تحلیل و مطالعه جریان با زبری نسبی متوسط بهره برده شود.

در شبیه سازهای مرسوم که درصنعت مورد استفاده قرار می گیرند، منحنیهای تراوائی نسبی توسط رابطه تجربی کوتز برای هر مقدار از کشش بین سطحی تصحیح می شوند. بر اساس نتایج تحقیقات انجام شده در دانشگاه هریوت - وات بالا رفتن سرعت در نزدیکی دهانه چاه میعان گازی باعث افزایش تراوائی نسبی میعانات و مخصوصا گاز در اطراف دهانه چاه می شود. لذا به منظور اعمال تاثیر مثبت دبی رابط تجربی جدیدی مشابه رابطه تجربی کوتز پیشنهاد گردید که در آن به جای کشش بین سطحی از پارامتر بدون بعد عدد موئینگی Nc که نسبت نیروی از جت به نیروی سطحی می باشد. برای تصحیح منحنیهای تراوائی نسبی استفاده می شود. بدین ترتیب با بکار بردن رابطه تجربی جدید در شبیه سازها سرعت بازیافت میعانات نسبت به حالتی که فقط تاثیر کشش بین سطحی در نظر گرفته می شود افزایش قابل توجهی خواهد داشت. در ضمن در مخازن گاز میعانی بر خلاف گاز خشک تاثیر منفی اینرسی (ضریب تلاطم) که بصورت ضریب پوسته تعریف می شود ثابت نبوده و تابعی از دبی می باشد. به منظور مطالعه پدیده مذکور در مقیاس مخزن، یک مخزن گاز میعانی از نوع مخازن ترکدار طبیعی واقع در میدان نار به عنوان نمونه انتخاب گردید ابتدا سیال مخزن توسط یک معادله حالت مدلسازی گردید و سپس منحنی های تراوایی نسبی که صرفا برای مقادیر کشش بین سطحی تصحیح شده اند به دست آورده شد و در نهایت با استفاده از مدل نفت سیاه 100- Eclipse و تغییر در پارامترهای تطابق سعی شد که از اطلاعات دبی - افت فشار در آزمایش پس فشار انجام شده در چاهها تطابق گرفته شد و مشاهده گردید که در سایر دبیها تطابق خوبی از فشار جریانی ته چاه بدست نیامد. بنابراین نتیجه گیری گردید که در مقیاس مخزن نیز انجام تصحیح تاثیر سرعت بر روی مدلهای شبیه ساز به منظور مدلسازی بهتر جریان سیالات در مخازن گاز میعانی ضرورت به نظر می رسد.

جریان های غلیظ زمانی رخ می دهد که سیالی درون سیال دیگر با چگالی متفاوت حرکت کند. تحقیقات زیادی در زمینه بررسی جریان غلیظ هنگامی که سیال پیرامون ساکن است وجود دارد ولی در حالتی که سیال پیرامون هم جهت با جریان غلیظ در جریان است مطالعاتی انجام نشده است، لذا این تحقیق با استفاده از یک مدل فیزیکی، فلومی به عرض 35 سانتی متر، طول 8.8 متر و ارتفاع 70 سانتی متر و در نظر گرفتن جریان غلیظ نمکی، سه دبی ورودی سیال پیرامون 2، 3 و 4 لیتر بر ثانیه، سه دبی سیال غلیظ 0.5، 1.0 و 1.5 لیتر بر ثانیه، سه شیب 0، 1 و 2 درصد و سه غلظت 10، 15 و 20 گرم بر لیتر انجام شد. نتایج نشان داد که سرعت پیشانی تابعی از سرعت سیال پیرامون می باشد، لذا از سرعت نسبی پیشانی در تجزیه و تحلیل داده ها استفاده گردید. در نهایت یک رابطه به منظور تخمین سرعت نسبی پیشانی جریان غلیظ ارائه شد.

پس از گذشت سال ها همچنان بررسی میدان جریان آشفته در بسترهای زبر یکی از مسائل مهم و قابل بحث است. در گذشته پژوهشگران عمدتاً بر جریان بستر زبر با استغراق نسبی زیاد و متوسط (نسبت عمق جریان به زبری معادل بستر) پرداخته اند، ولیکن در ارتباط با استغراق نسبی کم، پژوهش های زیادی صورت نگرفته است. در این پژوهش، به بررسی و مطالعه جریان بستر شنی در شرایط استغراق نسبی کم به صورت عددی و در نرم افزار فلوتری دی پرداخته شده است. به این منظور، ابتدا مدل عددی ساخته شده به کمک اطلاعات آزمایشگاهی موجود، مورد صحت سنجی و کالیبراسیون قرار گرفت. در طی مدل سازی ها، شش استغراق نسبی متفاوت مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت و پارامترهای معادله لگاریتمی سرعت شامل ضریب وان کارمن، ثابت انتگرالی و صفحه ی جابجایی صفر تعیین گردید. نتایج نشان داد که در شرایط بستر صاف ضریب وان کارمن برابر 41/0 درنظر گرفته می شود، ولیکن در شرایطی که بستر زبر بوده و شرایط استغراق نسبی کم حاکم است، این مقدار تغییر کرده و با تغییر استغراق نسبی نیز تغییر پیدا می کند. محدوده این تغییرات بین 29/0 تا 43/0 می باشد. در ادامه مشاهده شد که با افزایش عمق ابتدا ضریب وان کارمن کاهش و در ادامه افزایش پیدا کرده است. همچنین صفحه-ی جابجایی صفر به هیچ وجه رابطه ی منسجم و مشخصی در ارتباط با استغراق نسبی نداشته و نمی توان به قطعیت در رابطه با آن اظهار نظر نمود. در پایان به کمک نتایج به دست آمده از مدل سازی عددی حاضر و مطالعات پیشین برای استغراق نسبی و ضریب وان کارمن، یک تابع دو ضابطه ای ارائه شده است.

در تحقیق حاضر، عملکرد قانون هدایت تناسبی حقیقی با پروفیل های مختلف ضریب ناوبری متغیر برحسب زاویه بین بردار سرعت نسبی و خط دید در حالت خطای سمت اولیه و هدف با مانور ثابت بررسی شده است. از آنجایی که انتخاب پروفیل مناسب در حالت خطای سمت اولیه و مانور ثابت هدف، تقریباً عکس یکدیگر شده-است، یک ضریب ناوبری متغیر تابعی از دو پارامتر زاویة مذکور و نرخ آن ارائه شده است. به این طریق فاصله خطا، بطور نمونه برای ضریب ناوبری 4، برای دو قله نخست نمودار فاصله خطای بی بعد برحسب زمان بی بعد کاهش می یابد. تحلیل حاضر با استفاده از معادلات بی بعد در مختصات قطبی برای دو سیستم کنترل ایده ال و دوجمله ای مرتبه 5 بدون شتاب اشباع انجام شده است. به لحاظ کاربردی، نتایج به ازای ضرایب ناوبری 3 تا 5 تنظیم شده است.

به منظور بررسی ارتباط بین سرعت، دوره پرشدن دانه و محتوای نسبی آب برگ با عملکرد برنج آزمایشی به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار در بهار سال 1385 در موسسه تحقیقات برنج کشور در رشت اجرا گردید. پنج سطح آبیاری به عنوان عامل های اصلی شامل: غرقاب دایم، آبیاری در روز پس از ناپدید شدن آب، دورهای تناوبی 5، 8 و 11 روزه و عامل های فرعی شامل ارقام برنج بهار (هیبرید)، درفک (اصلاح شده) و علی کاظمی (بومی) بودند. بالاترین عملکرد مربوط به رقم بهار (6710 کیلوگرم در هکتار) در تیمار غرقاب دایم بود که البته تفاوت معنی داری با دور آبیاری 5 روزه نداشت. رقم درفک درتیمار غرقاب دایم به جزء یک روز پس از خوشه دهی، در طول مدت پرشدن دانه ها، دارای بالاترین وزن دانه بود، اما در تیمار آبیاری در روز پس از ناپدید شدن آب، رقم بهار (2.41) بالاترین وزن دانه را دارا بود. به طور کلی سرعت پرشدن دانه در رقم علی کاظمی در کلیه تیمارهای اعمال شده بیشتر از 2 رقم قبلی بود. در تمامی تاریخ های نمونه برداری (8، 11، 14، 17، 20، 23، 26، 29 و 32 روز پس از خوشه دهی) محتوای نسبی آب برگ رقم بومی علی کاظمی نسبت به ارقام بهار و درفک به طور معنی داری کمتر بود. آهنگ کاهش محتوای نسبی آب برگ در رقم درفک از همه بیشتر بود و رقم علی کاظمی در بین این دو رقم قرار داشت. نتایج به دست آمده از مطالعه پرشدن دانه نشان داد که رقم بهار با دارا بودن بیشترین طول دوره موثر پرشدن دانه و بالاترین عملکرد (6710 کیلوگرم در هکتار) نسبت به ارقام درفک و علی کاظمی رقم مناسب تری در مدیریت های مختلف آبیاری است.

منظور از صلاحیت از نظر قانون اختیار و تکلیفی است که قانونگذار به مرجع قضایی جهت رسیدگی به دعوائی می دهد. شناخت انواع صلاحیت دادگاه دارای اهمیت، از این جهت است که با شناخت هر یک از انواع صلاحیت می توان قواعد مربوط را به خوبی تحلیل و آثار متفاوتی را بر هر کدام بار کرد. صلاحیت مراجع در سه دسته ذاتی، نسبی و محلی قراردارد. صلاحیت ذاتی یا همان شایستگی اختصاصی یک مرجع قضایی یا غیرقضایی در رسیدگی به امور یا دعاوی اعلامی از ناحیه قانونگذار است. قواعد مربوط به صلاحیت ذاتی از قواعد آمره است و توافق برخلاف آن امکان ندارد. صلاحیت مربوط به اتحادیه و اتاق تعاون از نوع صلاحیت ذاتی است چرا که مراجع قضایی و اداری هر یک، از صنف جداگانه ای با مختصات و ویژگی های خاص خود هستند و ذاتاً با هم متفاوتند و صلاحیت آنها نسبت به دعاوی خاص مرجوع الیه ذاتی است. در رابطه با صلاحیت نسبی نیز با توجه به اینکه بحث صلاحیت نسبی وقتی مطرح می گرددکه هر دو مرجع تالی و عالی دارای یک ماهیت و جنس یکسان باشند، یعنی هر دو مرجع یا باید قضایی باشند یا هر دو مرجع باید غیرقضایی باشند تا بتوان میان آن دو صلاحیت نسبی به مفهوم خاص برقرار کرد. لذا موضوع صلاحیت نسبی در مراجع داوری منتفی است.

به منظور ارزیابی تاثیر تداخل سورگوم بر روی پارامترهای رشد و عملکرد دانه سویا، آزمایش مزرعه ای در سالهای 1381 و 1382 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار به روش سری های افزایشی پیاده شد. فاکتور اول شامل تراکم سویا در سطوح 20، 30، 40 و 50 بوته در مترمربع و فاکتور دوم شامل تراکم سورگوم در سطوح 0، 4، 8 و 12 بوته در مترمربع بود. نتایج تجزیه رشد نشان داد که حداکثر تولید ماده خشک و سرعت رشد محصول و عملکرد دانه در کشت های خالص تراکم های مختلف سویا مشاهده شد. در بین کشتهای خالص، بیشترین و کمترین تجمع ماده خشک، سرعت رشد محصول و عملکرد دانه در تراکمهای 50 و 20 بوته در مترمربع سویا بدست آمد. در کشت های مخلوط نیز با افزایش تراکم سورگوم از میزان این شاخصها کاسته شد. سرعت این کاهش در تراکم چهار بوته در مترمربع سورگوم بالاتر از سایر تراکم های آن بود. بنابراین مشخص گردید که با افزایش سورگوم از تجمع ماده خشک، سرعت رشد محصول و عملکرد دانه کاسته می شود و میزان این کاهش عمدتا وابسته به تراکم سورگوم است، هر چند تا حدودی به تراکم سویا نیز بستگی دارد.